8 maart 2018

#metoo niet langer taboe?

Het is weer 8 maart, de internationale Vrouwendag. Nog maar een jaar geleden baarde deze dag veel opzien, toen er wereldwijd meerdere Women’s Marches werden georganiseerd. In maart 2017 vonden we dit al schokkend, nog niet wetende wat oktober 2017 voor ons in petto zou hebben.

In oktober 2017 stonden in de Verenigde Staten een aantal heldinnen op, die zich massaal en openlijk begonnen uit te spreken tegen machtige mannen. Machtige mannen die zich veel te lang schuldig hadden gemaakt aan machtsmisbruik en ongewenste intimiteiten. Deze #metoo-beweging liet de wereld sidderen en schudden op haar grondvesten. Als een orkaan die de Atlantische Oceaan overwaaide, schudde #metoo de Europese Commissie wakker, die besloot om een Europees onderzoek te starten naar seksuele intimidatie. Niet zelden wordt seksuele intimidatie veroorzaakt door scheve machtsverhoudingen, welke resulteren in seksueel grensoverschrijdend gedrag, vrouwendiscriminatie en machtsmisbruik.

In januari 2018 was ik uitzinnig van vreugde, toen ik las dat regeringspartij D66 een nationaal onderzoek wilde laten starten naar seksuele intimidatie in het parlement en bij de rijksoverheid. D66 vond dat “de overheid als grootste werkgever het voortouw moest nemen en werknemers vragen of zij zich veilig voelen”.

O, wat was ik opgetogen! “Zie je nou wel” sprak ik in gedachten uit naar iedereen. Naar iedereen die mij een paar jaar geleden nog had uitgelachen en voor gek had verklaard. “Hoe ik het in hemelsnaam had gedurfd om een machtig politicus als Loek Hermans (toen mijn mentor) op zijn gedrag aan te spreken”. In 2013 was hij nog een VVD-coryfee met veel aanzien en draagkracht onder de Nederlandse samenleving.

Anno 2018 ziet de wereld er heel anders uit voor “machtige mannen”. Zij worden zowel door seksegenoten en vrouwen nauwlettend in de gaten gehouden, zelfs vanuit onze Tweede Kamer, door coalitiepartijen VVD en D66, welke respectievelijk een hoorzitting en nationaal onderzoek geïnitieerd hebben. Aangezien familieleden van mijn voormalige mentor thans werkzaam zijn voor zowel onze minister-president als voor ons als volksvertegenwoordiger, leek het mij wijs om de andere coalitiepartij te benaderen voor een gesprek. Immers, als voormalig kandidaat-Tweede Kamerlid in opleiding, kon ik als geen ander mijn ervaringen delen betreffende gebeurtenissen in en rondom het parlement. Ik ging er namelijk van uit, dat onze parlementariërs onafhankelijk zijn/zouden moeten zijn. Helaas bleek dit een utopie. Twee verzonden e-mails en het plegen van een telefoontje hebben tot op heden nog niets opgeleverd. Eerlijk gezegd, verwachtte ik het ook eigenlijk niet. Waarom niet? Omdat misstanden nooit van binnenuit kunnen worden aangepakt - er spelen namelijk te veel interne belangen mee. Tel daarbij op, dat de ene coalitiepartner de andere natuurlijk niet voor de voeten wil lopen.

Kortom, er is nog een lange weg te gaan! Een jarenlange zwijgcultuur poets je niet zo maar weg. Het duurt even, voordat je met intieme en schaamtevolle bekentenissen naar buiten durft te treden en de dader(s) en je medemensen ermee confronteert. Toch is dat tegengeluid essentieel. Het is de enige manier om die eeuwig durende doofpot voorgoed te doen barsten. Het collectief vastgeroeste bewustzijn moet worden wakkergeschud.

Lieve slachtoffers: wees niet bang voor de reacties. Wees trots op jezelf. Je schrijft mee aan een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van een zeer omvangrijk sociaal probleem: machtsmisbruik op de werkvloer voor persoonlijk seksueel gewin. Door jou hoeft #metoo niet langer een taboe te blijven.

 

 

© 2018 Paperworq Productions